دانه‌های شاهدانه اروپایی

این گونه‌های قدیمی از کجا می‌آیند؟

احتمالاً مصرف حشیش از جایی شروع شده است در آسیای مرکزی، شاید هیمالیا، و سپس سوار شدن بر ماشین‌های کرایه‌ای با افرادی که در اطراف حرکت می‌کردند.

قبایل کوچ‌نشین بذرها را به غرب و به اروپا بردند، در حالی که مسیرهای تجاری آنها را به سمت جنوب سوق می‌دادند به آفریقا و سرانجام تا دهه ۱۵۰۰ از طریق اقیانوس به قاره آمریکا رسید. قبایل ژرمنی به گسترش آنها در غرب کمک کردند و تا دهه ۱۷۰۰ کانابیس حتی به استرالیا نیز رسیده بود.

در مناطق سرد و خشک اروپای شرقی و Northern آسیا، یک گیاه کوچک و سرسختalleرودرالیس ظاهر شد. یاد گرفت که flowبه خودی خود، بدون اینکه منتظر تغییر فصل باشید، و این ترفند اکنون پایه و اساس هر سیستم خودکاری استflowفشار زیادی وجود دارد.

در همین حال، در بالا Hindu Kush کوه‌ها، در هم تنیده Afghaniدر استان و پاکستان، گیاهان جمع و جور ایندیکا در ارتفاع بالاتر از ۳۲۰۰ متر رشد کردند. گونه‌هایی مانند Hindu Kush, Afghani و Mazar من شریف به خاطر جوانه‌های متراکم و چسبناکشان مشهور شدم و بوی خاک، و آنها می‌توانستند بدون هیچ زحمتی آب و هوای سخت را تحمل کنند.

سپس دهه‌های شصت و هفتاد از راه رسیدند. سربازانی که از ویتنام به خانه بازمی‌گشتند و کوله‌گردهایی که در مسیر هیپی، مسیری قاچاق که از خاورمیانه به اروپا می‌پیچید، بذرهایی از لبنان می‌آوردند، Afghaniاستان و نپال در غرب.

پرورش‌دهندگان در اروپا و آمریکا شروع به پیوند زدن این نژادهای بومی کردند و تا اوایل دهه هفتاد میلادی، هیبریدهای افسانه‌ای مانند Skunk #1 و مه متولد شدند

آن تلاقی‌ها صحنه‌ی مدرن حشیش را آغاز کردند، هرچند که شروع به محو کردن خطوط ژنتیکی خالصی کردند که قرن‌ها وجود داشتند.

چگونه گونه‌های بومی با خانه‌های خود سازگار شدند

گونه‌های بومی گیاهانی هستند که هزاران سال در یک نقطه تکامل یافته‌اند و بدون هیچ گونه دخالت انسانی، تحت تأثیر آب و هوای محلی، خاک و نور خورشید شکل گرفته‌اند.

هر کدام ترکیبی منحصر به فرد از بوها و شیمی را در خود جای داده‌اند که نشان دهنده خاستگاه آن است، کمی شبیه به اینکه طعم شراب بسته به تاکستان متفاوت است.

گونه‌های بومی ایندیکا در کوهستان‌های ... رشد کردند. Afghaniهند، نپال و پاکستان. آنها ماندند کوتاه و پرپشت، با برگ‌های پهنی که آب زیادی از دست نمی‌دادند، و آنها flowبرای غلبه بر سرما، سریع از جا پرید.

گونه‌های بومی ساتیوا از مناطق گرم‌تر و مرطوب‌تر نزدیک خط استوا، در سراسر آسیا، شمال آفریقا و آمریکای لاتین آمده‌اند. آنها قد کشیده با برگ‌های باریک و زمان بیشتری طول کشید تا flowبله، برای تحمل رطوبت و گرما ساخته شده است.

رودرالیس عجیب و غریب است. این گیاه در اروپای شرقی تکامل یافته و Northern آسیا، جایی که تابستان‌ها کوتاه و نور کمیاب است. به جای اینکه منتظر طول روز مناسب باشیم، فقط flowوقتی آماده شد، ارسال می‌شود.

به همین دلیل است که هر خودکارflowبذر ering امروز کمی دارد رودرالیس در آن. گونه‌های بومی همچنین از اکثر هیبریدهای مدرن مقاوم‌تر هستند، آنها می‌توانند آفات محلی، بیماری‌ها و آب و هوای نامساعد را تحمل کنند زیرا مدت‌هاست که با آنها دست و پنجه نرم می‌کنند. 

گونه‌های بومی معروف و فرزندان هیبریدی آنها

Afghan یک گیاه شاخص خالص از کوهستان‌های Afghaniاستن، و این در همه جای پرورش مدرن وجود دارد. flowسریع رشد می‌کند، کلی رزین تولید می‌کند و کوتاه و پرپشت می‌ماند.

جوانه‌ها بوی غنی و خاکی دارند و THC حدود 20٪ است. پرورش‌دهندگان آن را دوست دارند زیرا مقاوم و قابل اعتماد است و والد هیبریدها است. حرفه ای Black Domina و Pineapple Express.

کارما سی‌بی‌دی از کنف صنعتی که در نزدیکی کارماگنولا در ایتالیا کشت می‌شود، به دست می‌آید و قرن‌ها برای تولید دانه و فیبر استفاده می‌شد. اکنون این گیاه مادر گونه‌های اروپایی با سی‌بی‌دی بالا است که ۶ تا ۹ درصد سی‌بی‌دی دارد. به ندرت THC وجود دارد، فقط 0.3٪

کپک‌ها و آفات را از بین می‌برد و تا اوایل اکتبر در فضای باز به پایان می‌رسد. Early Maroc یکی دیگر از این گونه‌ها، یک گونه‌ی سریع‌الرشد از مراکش است که با چرخه‌های سریع فضای باز اروپایی سازگار شده است.

Bangi Haze یک هیبرید تثبیت‌شده است که با ... ترکیب می‌شود. Congoگونه‌های بومی لسه و نپال، و با سرما کنار می‌آید، هوای بارانی اروپا مثل یک قهرمان. Congo یک هیبرید ساتیوا است که دو گیاه را با هم مخلوط می‌کند Congoلس ساتیوا با چترال کوش پاکستانی، و جوانه‌ها بویی شبیه به ... می‌دهند. flowگلبرگ‌ها، انگورها و توت‌های وحشی.

Durban Poison در دهه هفتاد از آفریقای جنوبی آمد، برای [سگ] پرورش داده شد northern اروپا، و در نهایت به عنوان یکی از والدین GSC معروف شناخته شد.

بیش از ۷۰۰ گونه مدرن ریشه در این گونه‌های بومی دارند. طلای کلمبیایی به تولید ... کمک کرد. Skunk #1، که سپس به ما داد Cheeseلندریس کلمبیایی همچنین Haze را ایجاد کرد که منجر به Original Amnesia.

Hindu Kush نژادهای بومی عقب مانده‌اند Bubba Kush, Purple Afghan Kush و رمو شیمی. Northern Lights از گذرگاه آمد Afghani با زبان تایلندی، و OG Kush از متولد شد Chemdawg، لیمو تایلندی و Hindu Kush.

زنده نگه داشتن ژنتیک قدیمی

هیبریدهای مدرن با تلاقی هدفمند نژادهای مختلف، با هدف قدرت بیشتر، طعم بهتر یا ویژگی‌های خاص، ساخته می‌شوند.

پرورش‌دهندگان، والدین را بر اساس عواملی مانند قد، رزین، بو و میزان کانابینوئید انتخاب می‌کنند، سپس آنها را با هم ترکیب می‌کنند تا فرزندانی به دست آورند که بهترین ترکیبات را دارند.

نسل اول ج استalleد) یک هیبرید F1. گاهی اوقات پرورش‌دهندگان یک F1 را با یکی از والدینش پیوند می‌دهند، یک ترفند calleد) تلاقی معکوس، برای تثبیت برخی صفات.

گونه‌های بومی هنوز طعم‌ها و کانابینوئیدهایی را دارند که در پرورش مدرن از بین رفته‌اند. برخی از گونه‌های قدیمی با THC متوسط، حدود ۱۲٪، دارای کانابینوئیدهای ثانویه مانند THCP هستند. گونه‌های بومی آفریقای مرکزی سرشار از THCV هستند که با THC متفاوت است و کار خودش را انجام می‌دهد.

گونه‌های بومی همچنین به دلیل گرده افشانی، خزانه ژنی وسیعی را حفظ می‌کنند. آشکارا در طبیعت وحشی، بنابراین حتی در یک منطقه هم تنوع زیادی وجود دارد.

بانک‌های بذر مانند ACE Seeds و Dutch Passion سخت تلاش می‌کنند تا این گونه‌های قدیمی را حفظ کنند. گونه‌های بومی خالص به دلیل فشارهای زیست‌محیطی و اقتصادی در حال ناپدید شدن از مناطق بومی خود هستند، بنابراین ایمن نگه داشتن بذرها حیاتی است.

سویه‌های موروثی، بذرهایی از گونه‌های بومی تثبیت‌شده، به پرورش‌دهندگان در سراسر جهان اجازه می‌دهند بدون نیاز به تطبیق آنها از ابتدا، با این ژنتیک‌ها کار کنند. گونه‌های بومی، کانابیس هستند. در حقیقی‌ترین شکل خود، و آنها ابزاری ارزشمند برای هر کسی هستند که سعی در خلق چیزی جدید دارد.